Of doe je iets liever met mate?

Hoe vaak krijgen we niet te horen: “Volg de 80/20 regel” als het gaat om een bepaald voedingspatroon. Te strict is niet gezond. Probeer jezelf niets te onthouden, want dan heb je er alleen nog maar méér zin in. Neem liever af en toe een stukje chocolade of een koekje als je daar behoefte aan hebt. Elke dag een klein stukje chocolade, of enkele dagen per week een koekje. Dan hou je het langer vol.

Maar werkt dit voor iedereen?
Sommigen kunnen dit zo goed. Een stukje chocolade nemen en de rest weg leggen. Bij anderen blijft die chocoladereep roepen waardoor het dezelfde avond tóch op gaat. Is dit een gebrek aan wilskracht? Of is de manier van leven, de 80/20 regel, gewoon niet voor iedereen weggelegd?

Lange tijd heb ik geloofd dat het ‘genieten met mate’ de beste manier was voor een gezond voedingspatroon. En in sommige dingen werkt dit ook gewoon. Denk aan avonden waarbij je gewoon lekker een wijntje neemt, of uit eten gaat, en je de dag erna weer kiest voor een gezonde maaltijd. Ook dat is genieten met mate. Maar de 80/20 regel wordt ook vaak ingefluisterd bij het nemen van iets lekkers.

En ik zag het als een teken van zwakte dat ik dat dus niet kon, een stukje chocolade en dan de rest wegleggen. Nee, als ik voor chocolade ga, dan ga ik ‘all the way’. Tot ik een podcast luisterde van Gretchen Rubin en me ineens veel duidelijk werd. Ik ben niet de enige waarbij een 80/20 regel eigenlijk gewoon niet werkt! En nog mooier, het ligt niet aan mijn wilskracht. Gretchen legt uit dat er twee types zijn “moderators” en “abstainers”. Oftewel, mensen die heel goed kunnen genieten met mate, en mensen die dan liever gewoon niets nemen. Geheelonthouders vinden het veel makkelijk om met zichzelf af te spreken geen chocolade te eten in plaats van een klein blokje. Om helemaal niet te drinken in plaats van één wijntje. Om helemaal geen chips te nemen in plaats van één handje. Waar de moderator het juist heel fijn vinden om wel één stukje chocolade te nemen, en hier heerlijk van kan genieten. Of heel goed één bitterbal kan nemen bij een borrel, zonder vervolgens de rest van de avond te verlangen naar meer.

Onthouding is voor mij makkelijker dan iets met mate doen. Er zullen mensen zijn die zich hier helemaal in kunnen vinden, maar ook mensen die dit niet begrijpen. Opmerkingen als “het is toch niet zo moeilijk om de chocolade te laten liggen?” heb ik vaak genoeg gehad. Maar wat is nou beter?

Gelukkig weet ik nu dat er twee teams zijn. Ik ben liever een geheelonthouder, iemand anders geniet graag met mate. En er is geen goed of slecht. Het is vooral belangrijk voor je om te weten welke strategie voor jou werkt, zodat je hier rekening mee kunt houden. Als je een geheelonthouder bent en je probeert met mate te leven, dan zal je een constante strijd met jezelf voeren. Ben je echter een moderator maar probeer je jezelf dingen te ontzeggen, dan zal je je snel gevangen voelen en zorgt de volledige beperking juist voor rebels gedrag (lees: de chocoladereep gaat op).

Ben jij een geheelonthouder of een moderator?

Ik ben wel heel nieuwsgierig! Weet je op basis van bovenstaand verhaal al welke manier het beste past bij jou? Je bent een geheelonthouder als je:

  • het moeilijk vindt om iets te stoppen als je eenmaal bent begonnen
  • je niet zo snel in de verleiding komt door dingen waarvan je hebt besloten dat je ze niet wilt

Je bent een moderator als je :

  • in paniek raak bij de gedachten iets ‘niet of nooit’ te mogen of doen
  • je erg kan genieten van het af en toe nemen van iets, omdat dit je behoefte bevredigd

Denk dus niet dat het aan jouw wilskracht ligt als het je niet goed lukt om de chocoladereep in de kast te laten liggen. En moderators, wees begripvol voor de geheelonthouders en haal al het lekkers gewoon niet in huis. Geniet gewoon volop van je dagelijkse blokje chocolade, en doe dat ook een beetje namens ons 😉